Millî Eğitim Bakanlığındaki yaklaşık 600 milyon liralık kamu zararı tartışması, Sayıştay'ın bağımsızlığına yönelik çok daha ciddi iddiaları ortaya çıkardı. Sayıştay'ın kendi üyesinin Başkan Yardımcısı hakkında dile getirdiği suçlamalar ise meselenin yalnızca bir ihale dosyasından ibaret olmadığını gösteriyor.

Türkiye Büyük Millet Meclisi Plan ve Bütçe Komisyonunda Suat Özçağdaş'ın gündeme getirdiği Millî Eğitim Bakanlığı ihalelerine ilişkin kamu zararı iddiaları, kamu yönetimi ve denetim sistemimiz açısından cevaplanması gereken önemli sorular doğurdu.

Özçağdaş'ın açıklamalarına göre Sayıştay 7. Dairesi, 17 Şubat 2026 tarihinde oybirliğiyle kamu zararı yönünde karar aldı. Ancak bu kararın ilgililere tebliği aylarca gerçekleşmedi.

Millî Eğitim Bakanı Yusuf Tekin ise iddiaları reddederek Sayıştay denetçisinin kişisel husumetle hareket ettiğini, fiyat karşılaştırmalarında hatalı belgeler kullanıldığını ve bu nedenle yargılamanın yenilenmesine karar verildiğini açıkladı.

Elbette yeni belgeler ortaya çıktığında yargılamanın yenilenmesi mümkündür. Hatalı bir kararın düzeltilmesi de hukukun gereğidir. Ancak mesele burada bitmiyor. Çünkü Sayıştay 7. Dairesinin kendi üyesi Ali Özek'in, Sayıştay Başkan Yardımcısı Ahmet Tezcan hakkında kamuoyuna yansıyan açıklamaları, denetim ve yargılama süreçlerine müdahale edildiğine ilişkin çok ağır iddialar içeriyor.

Üstelik bu iddiaların bir kısmı yalnızca duyumlara değil, Özek'in kendi görev döneminde karşılaştığını belirttiği girişimlere dayanıyor.

Sayıştay üyesinden Başkan Yardımcısına çok ağır suçlama

Sayıştay 7. Daire üyesi Ali Özek'in 12 Haziran 2026 tarihinde basına yansıyan WhatsApp mesajındaki açıklamalar, herhangi bir siyasi tartışmanın ötesinde değerlendirilmelidir.

Özek, Başkan Yardımcısı Ahmet Tezcan'ın bazı denetim raporlarına müdahale ettiği, bulguların raporlara alınmaması veya çıkarılması için denetçilere baskı uyguladığı yönünde duyumlar aldığını belirtiyor.

Daha önemlisi, Rapor Değerlendirme Kurulu üyeliği sırasında bazı bulguların rapordan çıkarılması yönünde karar alınması amacıyla kendisi nezdinde de kulis faaliyeti yürütüldüğünü ifade ediyor.

Bu ikinci açıklama özellikle önemlidir. Çünkü burada yalnızca başkalarından duyulduğu belirtilen bir olay değil, bir Sayıştay üyesinin bizzat muhatap olduğunu ileri sürdüğü bir girişim söz konusudur. Eğer bu iddialar doğruysa denetim sürecinin tarafsızlığına yönelik ciddi bir sorun bulunmaktadır.

Denetim raporlarının içeriği elbette hukuki ve teknik gerekçelerle değiştirilebilir. Denetçinin hatalı bulgusu düzeltilir, eksik inceleme tamamlanır, dayanaksız değerlendirme rapordan çıkarılır. Ancak bunların tamamı gerekçeli, belgeli ve denetlenebilir bir süreçle yapılmalıdır.

Denetim bulgusunun hukuki gerekçeyle düzeltilmesi başka, idari nüfuz veya baskıyla ortadan kaldırılması başka bir şeydir.

Sayıştayın bağımsızlığı, bu iki durum arasındaki sınırın korunmasına bağlıdır.

Kamu zararı kararı veren üyelere FETÖ suçlaması yöneltildiği iddia ediliyor

Ali Özek'in açıklamalarındaki en ağır bölüm, Millî Eğitim Bakanlığı dosyasında oybirliğiyle tazmin kararı veren 7. Daire üyeleri ve denetim ekibi hakkında FETÖ bağlantısı suçlamasında bulunulduğu iddiasıdır.

Özek, bu ithamların Sayıştay Başkan Yardımcısı Ahmet Tezcan tarafından kurum içinde ve Bakanlık yönetimi nezdinde dile getirildiğini ileri sürüyor. Bu iddianın doğruluğu bağımsız biçimde araştırılmalıdır. Eğer gerçekten böyle bir suçlama yapılmışsa bunun dayanakları nelerdir?

Ortada somut bilgi ve belge varsa yetkili adli makamlara başvurulmalıdır

Böyle bir suçlama yapılmadıysa Ali Özek'in açıklamalarına karşı ne tür bir hukuki veya kurumsal girişimde bulunulmuştur?

Burada çok önemli bir ilke bulunmaktadır.

Bir denetçinin veya yargısal karar veren üyenin mesleki faaliyetleri, somut delile dayanmayan ağır suç isnatlarıyla baskı altına alınamaz.

Aksi takdirde yalnızca bir kamu görevlisinin itibarı değil, Sayıştay'ın tarafsız karar verme kapasitesi de tartışmalı hâle gelir.

Bir denetçi, kamu zararını tespit ettiğinde hakkında ağır suçlamalar ortaya atılabileceği endişesi taşıyorsa denetimin bağımsızlığından nasıl söz edilebilir?

17 Şubat'ta karar alındıysa neden aylarca tebliğ edilmedi?

Kamu zararına ilişkin kararın tebliği tartışmanın en önemli hukuki boyutudur.

6085 sayılı Sayıştay Kanunu'nun 52'nci maddesi ilamların ilgililere tebliğini düzenlemektedir.

55'inci maddeye göre temyiz süresi, ilamın ilgiliye tebliğinden itibaren altmış gündür.

56'ncı madde ise belirli şartlarda yargılamanın iadesine imkân tanımaktadır.

Dolayısıyla yargılamanın yenilenmesine karar verilmiş olması, önceki kararın kendiliğinden ortadan kalktığı anlamına gelmez.

Bununla birlikte Sayıştay daireleri, kanunda belirtilen sebepler mevcutsa doğrudan yargılamanın iadesine karar verebilir.

O hâlde açıklığa kavuşturulması gereken asıl mesele, karar ve tebliğ sürecinin hangi hukuki gerekçelerle yürütüldüğüdür.

- 17 Şubat 2026 tarihinde oybirliğiyle alındığı belirtilen karar hangi tarihte ilama bağlanmıştır?

- İlam neden aylarca ilgililere tebliğ edilmemiştir?

- Yargılamanın iadesi hangi tarihte, hangi belgeler dikkate alınarak ve hangi kanuni sebebe dayanılarak kararlaştırılmıştır?

Bu soruların cevabı Sayıştay'ın işlem kayıtlarında bulunmalıdır.

Kararın tebliğinin hukuka aykırı biçimde engellendiği iddiası ispatlanırsa sorumlular hakkında gerekli işlemlerin yapılması gerekir. Ancak tebliğ gecikmesinin tek başına suçun kesin kanıtı olarak değerlendirilmesi de doğru değildir. Gecikmenin nedenleri, sorumluları ve varsa müdahale amacı somut delillerle belirlenmelidir.

Önemli olan yalnızca kararın hukuken doğru olması değil, karar sürecinin de hukuka uygun işlemesidir.

Devlet Malzeme Ofisinin yazışmaları yeni sorular doğuruyor

Tartışmanın diğer önemli ayağını Devlet Malzeme Ofisinin yazışmaları oluşturuyor.

İleri sürülen kronolojiye göre Sayıştay 7. Dairesinin 17 Şubat tarihli kararından üç gün sonra, 20 Şubat 2026'da DMO tarafından Millî Eğitim Bakanlığına bir yazı gönderilmiştir.

Sözleşmeli personel ile ilgili 15 maddelik düzenleme!
Sözleşmeli personel ile ilgili 15 maddelik düzenleme!
İçeriği Görüntüle

DMO'nun daha önce paylaşılan fiyatlara ilişkin tereddütleri gidermeyi amaçladığı savunulmaktadır.

Ayrıca 5 Haziran 2026 tarihli Teftiş Kurulu incelemesinde, Sayıştay'la paylaşılan bazı fiyatların piyasa rayici değil, tahminî maliyet analizi olduğu belirtilmiştir.

Millî Eğitim Bakanı da Sayıştay denetçisinin fiyat belgelerindeki tahminî niteliğin değiştirilmesini talep ettiğini ileri sürmektedir.

Bu açıklamalar önemlidir ve incelenmelidir. Ancak karşı taraftaki iddialar da aynı açıklıkla cevaplandırılmalıdır.

Özçağdaş, Sayıştay değerlendirmesinde ürünlerin DMO e-satış sisteminde yer aldığı, fiyatlara nakliye ve kurulumun dâhil olduğu ve ihale alan firmaların benzer ürünleri daha düşük fiyatlarla sunduğunun belirtildiğini ifade etmektedir.

Ayrıca sorgulama sürecinden sonra bazı ürünlerin e-satış broşürlerinden kaldırıldığını ileri sürmektedir.

Burada DMO'nun fiziki envanterinde ürün bulunmaması ile e-satış sisteminde ürünlerin satışa sunulması arasındaki farkın açıklanması gerekir.

Daha da önemlisi, 20 Şubat tarihli yazının hangi talep üzerine ve hangi gerekçeyle düzenlendiği ortaya konulmalıdır.

Karar henüz tebliğ edilmemişken yazışmaların içeriğini etkileyen yeni bir gelişme yaşanmış mıdır? Bu sorunun cevabı, yalnızca tarafların açıklamalarından değil, resmî yazışma kayıtlarından çıkarılmalıdır.

600 milyon liralık zarar iddiası nasıl ortaya çıktı?

Suat Özçağdaş, Bakanlığın mal alımlarında yaklaşık 600 milyon liralık kamu zararı tespit edildiğini, bazı hesaplamalarda tutarın 1 milyar liraya yaklaşabileceğini ileri sürmektedir.

Örneğin 5.668 liraya alındığı belirtilen öğrenci taburesinin DMO karşılaştırma fiyatının 1.569 lira olduğu açıklanmıştır.

Benzer fiyat farklılıklarının bilgisayar masası ve diğer eğitim malzemelerinde de bulunduğu iddia edilmektedir.

Elbette iki ürünün fiyatını karşılaştırmak için teknik özelliklerin, teslim koşullarının, miktarın ve maliyet unsurlarının aynı olup olmadığı incelenmelidir. Ancak büyük fiyat farklılıklarının teknik ve ekonomik gerekçelerle açıklanması da kamu idaresinin sorumluluğundadır.

Bir kamu kurumu, yüksek bedelli alımlarının gerekçelerini belgeleriyle ortaya koyabilmelidir.

Bakanlık, yeni belgelerin önceki kamu zararı hesabını geçersiz kıldığını savunuyorsa bu değişikliğin hangi kalemleri, hangi tutarlarda ve hangi hukuki gerekçelerle etkilediğini açıklamalıdır.

Öte yandan, Sayıştay'ın ilk tespitlerinin doğruluğu da bağımsız denetime ve yargısal incelemeye açık olmalıdır.

Sayıştay Başkanı bu iddiaların neresinde?

Meselenin üzerinde durulması gereken bir başka boyutu da Sayıştay Başkanlığının kurumsal sorumluluğudur.

Ali Özek'in açıklamaları, doğrudan Sayıştay Başkan Yardımcısı Ahmet Tezcan'ı hedef almaktadır. Ancak iddiaların niteliği, konunun yalnızca iki Sayıştay mensubu arasındaki kişisel anlaşmazlık olarak değerlendirilmesine engeldir.

Bir Sayıştay üyesi, kurumun üst düzey yöneticisinin denetim raporlarına müdahale ettiğini ve yargı faaliyetlerini etkilemeye çalıştığını ileri sürüyorsa Sayıştay Başkanlığının bu iddiaları incelemesi gerekir.

Sayıştay Başkanı Metin Yener'in öncelikle açıklığa kavuşturması gereken hususlar bulunmaktadır:

1- Ali Özek'in iddiaları hakkında herhangi bir idari veya adli inceleme başlatılmış mıdır?

2- Denetim raporlarından bulgu çıkarılması yönünde usulsüz müdahale bulunduğuna ilişkin somut deliller araştırılmış mıdır?

3- Millî Eğitim Bakanlığı dosyasına ilişkin kararın tebliğindeki gecikme incelenmiş midir?

4- Sayıştay Başkan Yardımcısının bu dosyadaki süreçlere hangi yetkiyle ve ne ölçüde katıldığı belirlenmiş midir?

Bu sorular cevaplandırılmadan Sayıştay'ın kurumsal itibarının yalnızca genel açıklamalarla korunması mümkün değildir.

Bağımsız soruşturma ve bütün belgelerin açıklanması

Bu dosyada birbirinden ayrılması gereken üç farklı konu bulunmaktadır.

Birincisi, Millî Eğitim Bakanlığının gerçekleştirdiği alımlarda gerçekten kamu zararı oluşup oluşmadığıdır.

İkincisi, Sayıştay'ın kamu zararına ilişkin ilk kararının hangi gerekçelerle yeniden yargılama konusu yapıldığı ve tebliğ sürecinin hukuka uygun yürütülüp yürütülmediğidir.

Üçüncüsü ise denetim raporlarını ve yargısal kararları etkilemeye yönelik baskı iddialarıdır.

Bu üç konu birbirine karıştırılmadan incelenmelidir.

Sayıştay Başkanlığı, kanunen açıklanmasında engel bulunmayan kararları ve ilgili işlem bilgilerini kamuoyuyla paylaşmalıdır.

DMO ile Millî Eğitim Bakanlığı arasındaki yazışmaların tamamı, teknik şartnameler, fiyat analizleri ve e-satış sistemindeki tarihsel kayıtlar bağımsız incelemeye sunulmalıdır.

Ali Özek'in açıklamalarındaki doğrudan yaşadığını belirttiği olaylar ile duyum olarak aktardığı iddialar ayrı ayrı araştırılmalıdır.

Ahmet Tezcan'ın açıklama ve savunma hakkı korunarak iddialara ilişkin gerekli kurumsal inceleme yürütülmelidir.

Suç şüphesi doğuran somut delillere ulaşılması hâlinde de yetkili mercilere başvurulmalıdır.

Aynı şekilde Bakanlığın denetim sürecine yönelik ileri sürdüğü usulsüzlük iddiaları da araştırılmalıdır. Çünkü amaç belirli kişileri peşinen suçlu ilan etmek değil, kamu parasının doğru kullanılıp kullanılmadığını ve onu denetlemekle görevli mekanizmanın bağımsız çalışıp çalışmadığını ortaya çıkarmaktır.

Sayıştay'ın bağımsızlığı kamu parasının güvencesidir

Sayıştay, sıradan bir denetim birimi değildir. Anayasa'nın 160'ıncı maddesi uyarınca Türkiye Büyük Millet Meclisi adına kamu idarelerinin hesap ve işlemlerini denetleyen, sorumluların hesap ve işlemlerini kesin hükme bağlayan anayasal bir kurumdur.

Bu nedenle Sayıştay'ın bağımsızlığı, yalnızca Sayıştay mensuplarının mesleki güvencesi olarak görülemez.

Bu bağımsızlık, vatandaşların ödediği vergilerin ve kamu kaynaklarının korunmasının temel güvencelerinden biridir.

Eğer bir kamu zararını ortaya çıkaran denetçi baskı altında kalıyorsa, bir denetim bulgusunun rapordan çıkarılması için usulsüz girişimde bulunuluyorsa veya bir yargı kararının tebliği hukuka aykırı biçimde engelleniyorsa artık yalnızca bir dosyanın değil, denetim sisteminin güvenilirliği tartışılır hâle gelir.

Ali Özek'in açıklamalarıyla Suat Özçağdaş'ın iddialarının kesiştiği nokta tam da burasıdır. Her iki açıklama da Millî Eğitim Bakanlığındaki mal alımlarından başlayıp Sayıştay'ın karar ve denetim süreçlerine uzanan ciddi sorular ortaya koymaktadır.

Bakanlığın savunmaları da dâhil olmak üzere bütün bilgi ve belgelerin incelenmesi, iddiaların doğruluğunun belirlenmesi ve sürecin hukuka uygun sonuçlandırılması şarttır.

Devletin denetim kurumları, kamu zararını ortaya çıkaranları koruyabilecek ve hatalı tespitleri bağımsız biçimde düzeltebilecek kurumsal güce sahip olmalıdır.

Unutulmamalıdır ki kamu zararının ortaya çıkarılması kadar, bu zararın gizlenmesini veya denetimin engellenmesini önleyecek mekanizmaların işletilmesi de önemlidir.

Sayıştay, kamu parasının hesabını sorarken kendi denetim ve yargılama süreçlerine yönelik bu ciddi müdahale iddialarının da hesabını vermelidir. Bu soruya verilecek cevap, yalnızca Millî Eğitim Bakanlığındaki tartışmanın değil, Sayıştay'ın kurumsal güvenilirliğine ilişkin endişelerin giderilmesi bakımından da belirleyici olacaktır.